บทที่ 43: ฉงหมิง

บทที่ 43: ฉงหมิง

เขายังคงไม่กล่าวสิ่งใด

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็เทินกระบี่ไปคุกเข่าอยู่ด้านนอก

นี่คือโทษหนักตามกฎสำนัก นั่นคือการเทินกระบี่หันหน้าเข้ากำแพง

เพราะกระบี่พิพากษาโลกกดอยู่บนศีรษะ พลังเทพจึงไม่อาจรวมตัว ย่อมเจ็บปวดอย่างยิ่ง

ข้าเดินออกไปเรียกให้เขาลุกขึ้น ทว่าเขากลับไม่ยอมฟัง เพียงส่ายหน้าด้วยสีหน้าซีดขาว

นับเป็นครั้งแรกที่ข้ารู้สึกเห็นใจอาจารย์ทวดขึ้นมาเล็กน้อย ด้วยนิสัยดื้อรั้น อารมณ์แปรปรวน และไม่ยอมกล่าวสิ่งใดของอาจารย์ข้า ไม่น่าแปลกใจเลยที่นางจะรับศิษย์ไว้เพียงคนเดียว มีอยู่คนเดียวแท้ๆ ยังทำให้ผู้คนต้องกลัดกลุ้มถึงเพียงนี้

ข้าจึงคุกเข่าลงข้างเขาเสียเลย “หากเจ้าจะคุกเข่า ข้าก็จะคุกเข่าเป็นเพื่อนเจ้า หากเจ้าไม่ยอมบอกเหตุผล พวกเราสองคนก็จะคอยดูกันต่อไป”