กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 27: ประการแรก
ช่างเถิด ข้ารู้อยู่แล้วว่าเขามีแต่จะก่อกวนไม่เลิก อะไรกัน ลิ้นหลับไปแล้ว เช่นนั้นไม่ควรใช้หูฟังหรือไร?
เกรงว่าแม้บัดนี้เขาจะกลายเป็นสัตว์ร้ายที่ตายไปแล้ว เหลือเพียงเศษดวงจิตสายหนึ่ง ก็ยังคงหวาดเกรงจอมมารอย่างยิ่ง ไม่ปรารถนาจะกล่าวถึงเรื่องนี้มากนัก
ข้าพลิกกาย คิดอะไรเลือนรางอยู่ในใจ ก่อนจะหลับไปเช่นนั้นโดยไม่รู้ตัว
ข้าคอยเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ จึงไม่เคยลืมนับวัน ในที่สุดเมื่อข้ากลับมายังแดนเทียนหยวนได้ครบวันที่แปดสิบเอ็ด ข้าก็ยังอดเป็นกังวลไม่ได้ เกรงว่าจะเป็นดังที่อาจารย์เคยกล่าวไว้ว่า หากปราณมารบนปลายนิ้วของข้าสลายไป เจี๋ยโกวก็จะหายไปด้วย