กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงอาทิตย์แรกยามอรุณค่อยๆ สาดลงมา หมอกบางๆ ค่อยๆ จางหาย เหล่านกน้อยที่กระปรี้กระเปร่ากระพือปีกบินไปเกาะบนชายคา ส่งเสียงปลุกเด็กน้อยที่ยังงัวเงียไม่อยากตื่น
“ฝูเป่า ฝูเป่า ตื่นได้แล้ว”
“แดดจะเผาก้นอยู่แล้ว”
“ฝูเป่าขี้เกียจยิ่งกว่าน้องชายข้าอีก”
เสียงเจื้อยแจ้วดังอยู่ตรงหน้าต่าง แต่ก็ยังปลุกคนบนเตียงให้ตื่นจนได้
ผ้าห่มที่นูนขึ้นขยับเล็กน้อย พลิกตัวไปมาครู่หนึ่งแล้วก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง