ตอนที่ 374 ระยะสมบูรณ์ของอวี๋เพ่ยหลาน

ถ้าเขาถามสักคำว่าเย่จือชิว เฉินหงฉีกับเฉินหงอวี้เป็นอย่างไรบ้าง อวี๋เพ่ยหลานก็ยังพูดได้ว่าเขายังมีสำนึกอยู่บ้าง ถึงจะไม่มากนัก

แต่เขาไม่ได้ถาม

ราวกับว่าถ้าไม่พูดถึง คนพวกนั้นก็ใช้ชีวิตกันอย่างดี เขาก็ไม่ต้องกังวล

ช่างเป็นความหน้าซื่อใจคดเหมือนเช่นเคยจริง ๆ

เขานี่มันเหมือนเดิมมาหลายสิบปีจริง ๆ

เพียงแต่อวี๋เพ่ยหลานตรงไปตรงมากว่าเมื่อก่อน

คำว่า “หน้าซื่อใจคด” คำนี้ ราวกับเด็กน้อยที่ฉีกภาพลวงของชุดใหม่ของกษัตริย์ให้แตกออก

เฉินซินหัวสั่นไปทั้งตัว เอวกับหลังที่ค้อมอยู่แล้วราวกับถูกกดให้งอลงอีกสามส่วน

เขามองอวี๋เพ่ยหลานอย่างเหม่อลอย ริมฝีปากขยับ แต่กลับไม่พูดออกมาสักคำ