กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
กู้เว่ยเหอมองเธออย่างสงบนิ่ง มองเธอกัดริมฝีปากราวกับไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี
มองเธอบิดมืออย่างกระอักกระอ่วน ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร
มองน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ในดวงตาของเธอ
จู่ ๆ เขาก็ละสายตากลับมา แล้วเข็นรถเข็นผู้พิการกลับเข้าไปในห้อง
สวี่ผิงคิดจะเข้าไปช่วย แต่กลับถูกกู้เว่ยเหอสะบัดมือออก
“พี่สองทำแบบนี้ได้ยังไง”
อวี๋เพ่ยหลานทนไม่ไหว “พี่สวี่ผิงเพิ่งรู้ว่าพี่เกิดเรื่อง ก็ร้อนใจแทบแย่ เธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย แล้วพี่จะโมโหใส่เธอทำไม พี่แยกผิดชอบชั่วดีไม่ออกหรือไง!”
เมื่อเห็นดังนั้น สวี่ผิงก็รีบห้าม “เผยหลาน อย่าทำแบบนี้เลย ทั้งหมดเป็นความผิดของพี่เอง”