กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
อวี๋เพ่ยหลานไม่ได้ใส่ร้ายใครเลย
คนในห้องนั่นไม่ใช่ใครอื่น ก็ทำตัวยั่วยวนอยู่ตลอด
กอดเธอไม่ปล่อย แล้วยังพูดว่า—
“แย่แล้ว นี่ผมทำผิดวินัย ประพฤติตัวเป็นอันธพาลกับสหายหญิงหรือเปล่า ต้องโดนยิงหรือเปล่าเนี่ย?”
“สหายเผยหลาน คุณยังบอกว่าไม่ชอบผม ผมจูบคุณทำไมคุณไม่ผลักผมออกล่ะ? คุณมีแรงมากขนาดนั้น จัดการผมที่เป็นคนป่วยคนเดียวยังไม่ได้หรือไง?”
“ผมไม่สน ผมคือคนที่คุณรออยู่ แต่งงานกับผมนะ เรามีไอ้เด็กตัวเล็กสักฝูงเลยไหม?”
“มีมากก็ลำบาก มี 2 คนเถอะ พี่ชาย 1 คน น้องสาว 1 คน ดีไหม?”
“เราสองคนหน้าตาดี ลูกต้องฉลาดและน่ารักแน่ ๆ”
เขาอยากกำหนดแม้แต่ชื่อลูกให้เสร็จสรรพ