ตอนที่ 214 ไปนครหลวง!

หงอั้นอายุน้อยกว่าเขาตั้งสองปีเต็ม ๆ

นี่จะขึ้นมัธยมปลายแล้ว เขายังวนอยู่มัธยมต้น ดูน่าอายอยู่สักหน่อย

“จะอะไรกัน ฉันอายุสิบแปดแล้วยังไม่รีบเลย ตั้งใจเรียนก็พอแล้ว พวกเราแค่ ม.ต้น เอง ไม่ต้องรีบ” อวี๋กั๋วเหม่ยไม่รีบจริง ๆ

เธอดูออก

ที่อาดื้อดึงให้พวกเขาเรียนหนังสือก็เพราะอยากให้มีวุฒิการศึกษา ไว้ถึงเวลาจำเป็นก็หยิบออกมาใช้ได้

ส่วนจะต้องเป็นคนใหญ่คนโตที่ประสบความสำเร็จโด่งดังนั้น

ไม่ว่าจะเป็นอาหรือพ่อแม่ลุงป้าน้าอา พวกเขาล้วนไม่ได้หวังไว้สูงนัก

มองยังไง หงอั้นก็เป็นคนที่มีหวังที่สุดในหมู่พี่น้องพวกเขา