กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
อวี๋เพ่ยหลานมองดวงตาคู่นั้นที่เปล่งประกาย
เธอบีบแก้มอูม ๆ ที่มีเนื้อของเขาเบา ๆ
“การเป็นทหารปกป้องบ้านเมืองเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ แต่หงอั้น แม่หวังว่าลูกจะได้ทำสิ่งที่ตัวเองชอบ ขอเพียงไม่ผิดกฎหมาย ไม่ก่อเรื่องชั่วร้ายที่ไม่อาจให้อภัย แม้ลูกจะเป็นคนไร้ประโยชน์ตัวเล็ก ๆ แม่ก็ไม่ถือสา รู้ไหม”
อวี๋เพ่ยหลานเคยเห็นสภาพของเด็กคนนี้ก่อนสิ้นใจในชาติที่แล้ว
ผอมจนเหลือแต่กระดูก พูดซ้ำ ๆ ว่า “ฉันไม่ใช่ขโมย”
ไม่มีอะไรน่าเศร้ากว่าการจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย
ฉะนั้นในชาตินี้ แม้หงอั้นจะเป็นคนไร้ประโยชน์ก็ไม่เป็นไร
เธอหาเงินที่ลูกใช้ได้หลายชาติหลายภพไม่หมด และจัดสรรสิ่งที่ดีที่สุดให้เขาได้