ตอนที่ 167 ขุดหลุมศพเธอขึ้นมา

เถียนฉวนเหลียงได้ยินคำนี้ก็พอใจมาก

อวี๋เพ่ยหลานมีประสบการณ์ พูดจาก็ไพเราะมาก

ถ้าเป็นคนหนุ่มสาวอาจจะไม่ประนีประนอมขนาดนี้

แต่เธอมีใบหน้ากลม ๆ และดูเป็นคนอารมณ์ดี

พอพูดแบบนี้ก็ทำให้คนรู้สึกว่าเป็นคนจริงใจเป็นพิเศษ

ผู้อำนวยการเสิ่นพยักหน้าเบา ๆ “ใช่ ตอนนั้นก็แล้วแต่สหายทหารจะว่าอย่างไร ถ้าจำเป็นเราก็ต้องสนับสนุนทางเทคนิคด้วย”

คิดตามเวลาแล้วก็พอจะทันการ อย่างน้อยช่วงปีใหม่ก็ทำให้อาหารบนโต๊ะของเหล่าทหารมีกับข้าวอุดมสมบูรณ์ขึ้นได้

อย่างน้อยฤดูหนาวนี้ ท้องก็จะอยู่สบายขึ้นหน่อย

“ไม่มีปัญหา” อวี๋เพ่ยหลานพูดยิ้ม ๆ “ถึงตอนนั้นฉันนำทีมไปเองก็ไม่ใช่ไม่ได้”

กองทัพน่ะ ขาดอะไรก็ไม่ขาดคน