กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
เหมาซินรุ่ยตั้งใจแน่ ๆ
เด็กผู้หญิงวัยนี้ ไม่มีใครไม่รักสวยรักงามหรอก
กลายเป็นหน้าเต็มไปด้วยหลุมฝีก็แย่พออยู่แล้ว
เหมาซินรุ่ยพูดแบบนี้ จะไม่โกรธจนตัวสั่นได้ยังไง
ความจริงก็เป็นเช่นนั้น เฉินหงอิงโกรธจนปอดจะระเบิด
รู้สึกว่าหน้าคันขึ้นมาอีกครั้ง อยากจะเกา
แต่พอคิดว่าตัวเองก็เพราะตอนนั้นหน้าคันจนแทบทนไม่ไหว ควบคุมมือไม่อยู่ เลยทำให้หน้าเป็นแผล
เธอจึงชักมือกลับอย่างขุ่นเคือง
“งั้นทำไมแกไม่ไปตายซะ!”
เหมาซินรุ่ยได้ยินแล้วสีหน้าจึงเคร่งขรึมขึ้นทันที “พูดว่าอะไรนะ พูดอีกครั้งสิ”