ตอนที่ 89 เขียนใบรับสภาพหนี้

เรื่องนี้ก่อนหน้านี้ถึงแม้เฉินหงฉีจะเคยบ่นพึมพำอยู่แล้ว

แต่ก็ไม่ได้คิดให้ละเอียด

พอมาคิดตอนนี้ถึงได้รู้ว่ามันไม่ชอบมาพากล

สุดสัปดาห์ที่แล้วเขาอุตส่าห์เห็นคนราวสิบกว่าคนในภัตตาคาร

คนพวกนี้พักอยู่ที่ไหนกัน

คงไม่ถึงขั้นไปนอนใต้สะพานลอยเอาฟ้าเป็นผ้าห่มเอาแผ่นดินเป็นที่นอนหรอกนะ

ถ้าอย่างนั้นก็คงถูกไล่กลับไปชนบท

เฉินหงฉีบ่นพึมพำ “ฉันเห็นพวกเขายุ่งอยู่ตรงนั้นตลอด แต่ไม่เคยเห็นพวกเขาล็อกประตูออกมา ฉะนั้น… พวกเขายังพักอยู่ตรงนั้นแน่ ต้องหาทางไปสืบที่ตรอกตรงนั้นดู ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

วางม่านชุนเห็นเขาพึมพำอยู่คนเดียวก็โยนเสื้อผ้าให้ “สืบได้แล้วมันจะยังไง หรือนายยังคิดจะย้ายไปอยู่ที่นั่นอีก”