กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ใบหน้าของเย่จือชิวเขียวคล้ำไปหมด
ครั้งสุดท้ายที่เธอเห็นอวี๋เพ่ยหลานคือในลานบ้านที่ตรอกเม่าเอ๋อร์
ผู้หญิงจากชนบทคนนั้นยุ่งอยู่กับงานไปทั่ว ราวกับหญิงรับใช้ในความทรงจำของแม่
ตอนที่เธอคุยเรื่องนโยบายประเทศกับเฉินซินหัว อวี๋เพ่ยหลานก็ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงนั้น ราวกับท่อนไม้
แทรกคำพูดไม่ได้ ต่อให้พูดสองประโยค พอเปิดปากก็เผยไต๋หมด
ยังไม่น่าอายพออีกหรือไง
เย่จือชิวไม่ได้พูดเกินจริงแม้แต่น้อย ตอนนั้นอวี๋เพ่ยหลานยืนอยู่ต่อหน้าเธอแล้วยังรู้สึกต่ำต้อย
แต่ใครจะคิดว่าผู้หญิงชนบทที่รู้สึกต่ำต้อยต่อหน้าเธอคนนั้น กลับพูดจาเสียดสีเธอ
“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉัน……” เสียงของเย่จือชิวขาดหายไปทันที