กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
บทที่ 308 ช่วยฉันสั่งสอนเธอหน่อย!
เมืองหลวง ช่วงเที่ยงวัน
แสงแดดส่องผ่านช่องว่างของใบไม้ ทอดเงาเป็นจุดๆ ลงบนตรอกในเขตที่พักครอบครัวทหาร
ลู่ชิงไต้ที่ดูอ่อนล้าเพิ่งก้าวเข้าประตูบ้าน เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวในห้องรับแขก ก็แทบจะวิ่งถลาเข้าไป
"แม่——!"
เธอโผเข้ากอดฮวาเจียโหรวที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างเงียบๆ อยู่บนเก้าอี้หวาย น้ำตาไหลพรากราวกับไข่มุกที่ขาดสาย เปียกชุ่มเสื้อผ้าเรียบหรูตรงหัวไหล่ของอีกฝ่าย
ฮวาเจียโหรวค่อยๆ ปิดหนังสือในมือ ดวงตาหลังกรอบแว่นชะงักงันไปชั่วขณะอย่างเห็นได้ชัด
ปกติเวลาอยู่บ้าน ลู่ชิงไต้ไม่เคยเห็นเธอที่เป็นแม่คนนี้อยู่ในสายตาเลยสักนิด จู่ๆ มาร้องเรียกอย่างจริงจังและน่าเวทนาขนาดนี้ มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน