กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 304 แค่ซ้อมจนหน้าปูดตาบวมยังถือว่าเบาไปด้วยซ้ำ!
“ผมพูด! ผมพูด! ผมพูดหมดเลยครับ!”
ฉางซุ่ยซุ่ยเห็นดังนั้นจึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วกลับไปนั่งลงตามเดิม
เธอโบกมืออย่างเกียจคร้าน “ก็ได้ งั้นก็พูดมา ตกลงใครส่งแกมา?”
ชายคนนั้นค่อยๆ ตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยปากพูดเสียงสั่นเครือ “คือ... เจาะจงว่าเป็นใครผมก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันครับ ผมก็แค่รับเงินมาทำงานให้คนอื่น...”
พอพูดมาถึงตรงนี้ เห็นสีหน้าของฉางซุ่ยซุ่ยเริ่มดูไม่ดีขึ้นมาอีก เขาก็ตกใจจนรีบพูดเสริมทันที “แต่คนที่ให้ผมมาเป็นคนทางเมืองหลวงครับ ส่วนว่าเป็นใครกันแน่ผมไม่รู้จริงๆ ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะครับ!”
พอพูดมาถึงตรงนี้ เขาก็แทบจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ