กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 213 อ๋าวเหลยผู้รู้จักกาลเทศะ
พอได้ยินแบบนั้น
หัวหน้าหมู่บ้านแก่ก็ชะงักไป
แล้วรีบเข้าไปประคองเสวียนหลิงขึ้นมา!
เสวียนหลิงยืนตัวตรง ขอบตาชื้น พูดว่า “หัวหน้าหมู่บ้าน พ่อข้า...ท่าน...ข้าขอโทษจริงๆ...ที่ทำให้พวกท่านต้องมาอยู่ในมุมเล็กๆ แคบๆ นี้ หลบซ่อนกันมาหมื่นปี!”
“ลูกหลานของผู้มีบุญคุณ ไม่ต้องพูดแบบนั้นหรอก หมื่นปีก่อน ถ้าไม่ได้ท่านผู้อาวุโส บรรพบุรุษของพวกเราก็ตายไปแล้ว...ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกเราในทุกวันนี้...ข้าแก่แล้วก็จริง แต่เรื่องไหนหนักเรื่องไหนเบา ข้ารู้ดี!”
หัวหน้าหมู่บ้านแก่มองเสวียนหลิง ยิ้มอย่างเมตตา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยเผยความสำนึกในบุญคุณออกมาชัดเจน
พูดจบถึงกับใช้ไม้เท้าค้ำตัวค้อมคำนับลง