กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 มารวิญญาณสุดอนาถ
แสงแดดอุ่นสาดส่องไปทั่ว ท้องฟ้าสีฟ้าโปร่งไร้เมฆ
ชายชุดขาวคนหนึ่งเอามือไพล่หลังเดินเรื่อย ๆ อยู่ตามทุ่งเขาและป่าเขา
ราวกับเทพเซียนที่หลุดลงมาเที่ยว เบาสบายไร้ความกังวลใด ๆ
ดวงตาคมลึกของลู่หนานจั๋วเรียบนิ่ง แต่ปลายปากกลับยกขึ้นเล็กน้อย ทิวทัศน์งดงามแบบนี้เห็นแล้วใจสดชื่นจริง ๆ
ไม่รู้ว่าอีกฟากของมหาสมุทรไร้สิ้นสุดจะเป็นแบบไหนกัน......
เขาไม่เคยถามเฒ่าฉวยฟ้าเรื่องนี้เลย เพราะฟังคนอื่นเล่าไม่จริงเท่าได้เห็นด้วยตาตัวเอง
อย่างแรกก็เที่ยวให้ทั่วเทียนฉีเสียก่อน ระหว่างทางก็ฆ่ามารไปด้วย
พอถึงตอนนั้นกำจัดมารต่างแดนจนหมดสิ้น ทวีปก็จะมั่นคง
แล้วค่อยข้ามมหาสมุทรไร้สิ้นสุดไป