กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 ข้าผู้เป็นมหาเทพ...แทนเสวียนจ้าน
ได้ยินเช่นนั้น
ตาแก่หัวหน้าหมู่บ้านกับหลิ่วเยียนตัวสั่นเล็กน้อย พากันมองลู่หนานจั๋วที่ใบหน้าเรียบเฉยด้วยความสงสัย
เห็นสองคนมองตัวเองด้วยความสงสัย ลู่หนานจั๋วก็ยิ้มออกมาทันใด เอ่ยเบา ๆ ว่า “ข้าก็แค่เดาเอาเอง”
แววตาหลิ่วเยียนวูบไหวไม่หยุด นางรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ แต่ก็บอกไม่ถูก...
ตาแก่หัวหน้าหมู่บ้านยิ้มนิด ๆ “ลืมไปก็ดี ไม่ลืมก็ช่าง... หมื่นปีก่อน ท่านผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นช่วยบรรพบุรุษของพวกเราไว้จริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะท่าน... ก็ไม่มีพวกเราในวันนี้ หมื่นปีแล้ว ผ่านมานับไม่ถ้วนชั่วคน พวกเราปล่อยวางกันไปนานแล้ว”