กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 100 คนเก่า เพราะมัน
ลำแสงที่เรือแสงออโรร่าแปลงเป็นยังคงพุ่งผ่านขอบฟ้าอยู่
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน
“ลุกขึ้นเถอะ”
ลู่หนานจั๋วลืมตาขึ้น ราวกับลืมเรื่องเมื่อครู่ไปแล้ว...มองหลิ่วเยียนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า พลางยิ้มบาง ๆ
“ค่ะ คุณชาย”
หลิ่วเยียนใจคอเบาโล่งขึ้นนิดหนึ่ง ลุกขึ้นยืน พอเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของลู่หนานจั๋ว ความหนาวเย็นก็ผุดขึ้นมาในใจ
'คุณชายนี่เหมือนอากาศจริง ๆ เปลี่ยนหน้าเปลี่ยนตาได้ทุกเมื่อเลย...'
ถ้าอ๋าวเทียนรู้เรื่องตรงนี้ คงต้องถอนใจว่า เพิ่งรู้หรือ?
“ถึงไหนแล้ว?” ลู่หนานจั๋วสีหน้ากลับมาเฉยเมยอีกครั้ง ถามขึ้น