กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 10 คมเขี้ยว
วันรุ่งขึ้น
อ๋าวเทียนนั่งเงียบอยู่บนแผ่นไม้หน้ารถ บังคับม้าให้มุ่งไปยังเขตสำนักผาหงหยา
“อีกนานแค่ไหนถึงจะถึงเขตสำนักผาหงหยา” เสียงลู่หนานจั๋วมาจากในรถด้านหลังอ๋าวเทียน
เสียงของลู่หนานจั๋วขัดจังหวะความคิดของอ๋าวเทียน
“คุณชาย อีกครึ่งวันก็ถึงแล้วครับ” อ๋าวเทียนรีบตอบ
“อืม วันนี้ทำไมเจ้าเงียบผิดปกติ” ลู่หนานจั๋วถามขึ้นอีกครั้งจากในรถ
อ๋าวเทียนยิ้มขื่นอย่างเก้อ ๆ “คุณชาย พูดตามตรงนะครับ แต่ก่อนข้าคิดว่าท่านก็ไม่ได้เก่งกว่าข้าเท่าไร นิสัยมันเป็นแบบนั้น ก็เลยเป็นอย่างนั้นครับ”
“แต่พอผ่านคืนเมื่อวานมา ข้าก็เข้าใจแล้วว่าความเก่งของคุณชายไม่ใช่สิ่งที่อ๋าวเทียนจะนึกภาพออก โบราณเขาว่ากันว่าคนเก่งคนอ่อนมีลำดับสูงต่ำ อ๋าวเทียนก็เลยไม่กล้าล้ำเส้นอีก...”