กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 191 ประจบสอพลอถึงที่ ฮ่องเต้พิโรธอีกครา
ฟู่หย่ากะพริบดวงตางามระยับ พลางเอ่ยด้วยท่าทีแก่แดดแก่ลมว่า
“ข้าอยากกล่าวว่าเสด็จปู่มิเพียงดุจบัวหิมะบนขุนเขาสูงเท่านั้น ยังดุจดอกเหมยเหมันต์ในเดือนสิบสองอันหนาวเหน็บ อาจารย์กล่าวว่าเหมยเหมันต์มีกระดูกยโสที่ไม่ย่อต่อความหนาวเย็น มันผลิบาน ณ ปลายกิ่งที่หนาวที่สุดเพื่อรับแสงอรุณหมื่นจั้งยามเช้า มัน…มัน…”
ยังมีคำสรรเสริญอื่นใดที่ดีกว่านี้อีกหรือไม่
ดวงพระเนตรอันลึกของจักรพรรดิเสี้ยวอู่เบิกกว้างยิ่งขึ้น ความยินดีในใจพลุ่งพล่านดุจน้ำพุ
“มันยังเป็นเช่นไรอีก”