กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 172 ปณิธานมิใช่น้อย กลับทำขันทีจางขวัญผวา
ฟู่หย่าไม่อยากอยู่ในตำหนักโซ่วคังมาตั้งนานแล้ว
จะกล่าวว่าจางเต๋อเซิ่งจูงมือน้อยของนาง มิสู้กล่าวว่ามือน้อยของนางออกแรงฉุดเขาให้วิ่งตาม
ขาน้อยทั้งคู่ก้าววิ่งฉิวรวดเร็วยิ่งนัก กระทั่งฉู่จื่อเพ่ยที่อยู่ด้านหลังด่าทอมา 1 ประโยคว่าอะไรกัน นางก็ยังฟังไม่ชัด
……
“เด็กน้อย ขอบใจเจ้า”
เมื่อกลับถึงตำหนักหย่างซิน จางเต๋อเซิ่งยิ้มพลางยื่นขนม 1 จานให้นาง “เมื่อครู่หากมิได้เจ้า ใบหน้าแก่ชราของข้าคงมิอาจบากหน้าไปพบผู้คนได้อีกแล้ว”
ฟู่หย่าชะงักเล็กน้อย “ท่านปู่จาง ท่าน……รู้แล้วหรือ?”