กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 141 โกรธจนแทบขาดใจ ดูหมิ่นกันเกินไปนัก
“จางเต๋อเซิ่ง เจ้าได้ยินเสียงหัวเราะของยัยหนูน้อยผู้นั้นหรือไม่”
อันที่จริงจางเต๋อเซิ่งมิได้ยิน แต่จำต้องเอออวยฮ่องเต้ จึงยิ้มพลางพยักหน้า...
“บ่าวได้ยินแล้ว คิดว่าเด็กน้อยผู้นั้นคงไม่เป็นไร”
หว่างคิ้วที่ขมวดแน่นของจักรพรรดิเสี้ยวอู่ก็คลายออกเองอย่างเป็นธรรมชาติ
“เช่นนั้นเราก็ไม่จำต้องไปตำหนักบูรพา เจ้าพาคนไปดูสักหน่อยเถิด”
“บ่าวรับสนองพระบัญชา”
“รู้หรือไม่ว่าควรกราบทูลเช่นไร”