กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 114 องค์ชายใหญ่พิโรธ ลากตัวออกไปประหาร!
องค์รักษ์ก้มศีรษะลง เห็นนางแทบจะยื่นศีรษะทั้งหัวเข้าไปในประตูโถง จึงยกเท้าขึ้นแตะเบา ๆ ที่เท้าน้อยของนาง……
เมื่อได้รับสัญญาณ ฟู่หย่าก็หดคอกลับมา ยืนขึ้นอย่างครุ่นคิด แล้วพึมพำกับตนเองว่า
“พวกเขาอยู่พวกเดียวกัน คิดจะอาศัยนิมิตสวรรค์มาสังหารข้า ให้ข้าตายเร็ว ๆ เสีย……ช่างอำมหิตนัก! ข้าไปขวางอะไรพวกเขาเข้า? ไม่มีความแค้นต่อกัน เหตุใดจึงอยากให้ข้าตายเร็ว ๆ?”
องค์รักษ์ผู้นั้นสะท้านทั้งร่าง สีหน้าถึงกับเปลี่ยนไป
เด็กหญิงน้อยที่ช่างยุ่งยากเช่นนี้ รีบไล่ไปเสียแต่เนิ่น ๆ เถิด อย่าให้นางนำภัยมาสู่ตัวเองเลย