เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 อวัยวะทั้งคณะดูถ่ายทอดสด อาจารย์ถูกเฆี่ยนด้วยแส้ หัวใจถึงกับพังทลาย
“ไปกัน” หลินฝานตะโกนออกมาอย่างฮึกเหิมจนจบประโยค เขากำลังเตรียมพาเย่หงอีออกจากที่ดินแห้งแล้งไร้ผู้คนแห่งนี้
แต่ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เขาเพิ่งก้าวเท้าออกไป
ในส่วนลึกของสมอง [ต่อมไพเนียล] ที่เพิ่งประกอบตัวใหม่เสร็จ (ในโลกบำเพ็ญเซียนเรียกกันว่าตำหนักหนีหวัน) ก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรงขึ้นมาทันที
“ซี้ด...ซี้ด...” เสียงไมโครโฟนไฟฟ้าที่บาดแก้วหูก็ดังสนั่นขึ้นในหัวของหลินฝาน
ราวกับโทรทัศน์รุ่นเก่า ๆ ที่รับสัญญาณไม่เสถียร
“อะไรกัน น้ำเข้ากระดองหรือไง” หลินฝานขมวดคิ้ว
[สมอง] “สัญญาณเตือน ตรวจพบ [โฆษณาป๊อปอัปบังคับวงกว้าง] ต้นกำเนิดสัญญาณแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ครอบคลุมทั้งโลกมนุษย์และโลกมาร ปิดกั้นไม่ได้ กำลังบังคับฉายภาพ”
วินาทีถัดมา