กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 32 ก้าวสู่แดนเร้นลับ ตกพื้นปั๊บเป็นกล่อง
หลังจากอาการวิงเวียนตาลายจนอยากอาเจียนผ่านพ้นไป ความรู้สึกไร้น้ำหนักก็เลือนหายไป ฝ่าเท้าทั้งสองข้างเหยียบลงบนพื้นแข็ง
“อู๊ก...” หวังพ่างจื่อลงถึงพื้นเป็นคนแรก พอพยุงตัวกับต้นไม้ต้นหนึ่งก็เริ่มสำรอกแห้ง ๆ ทันที “ค่ายกลเคลื่อนย้ายนี่มัน...เวียนหัวกว่ารถไฟเหาะที่ห่วยที่สุดที่ฉันเคยนั่งซะอีก...”
หลินฝานตามลงมาติด ๆ เขาส่ายหัวเบา ๆ [เส้นประสาททรงตัว] ก็ปรับสมดุลขึ้นมาในชั่วพริบตา ทำให้เขายืนหยัดได้อย่างมั่นคง ส่วนซูชิงเสวี่ยนั้นถือกระบี่ยาวเฝ้าระวังคุ้มกันอยู่ข้างกายทั้งสองคน
“หยุดสำรอกซะที” หลินฝานสูดจมูกดมอากาศ บรรยากาศโอบล้อมไปด้วยกลิ่นเชื้อราเน่าปนเจือกลิ่นคาวหวานจาง ๆ “ที่นี่มันมีอะไรไม่ปกติ มันเงียบเกินไปแล้ว”