กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 22 ตะลุมบอนภาคสนาม? ไม่ นี่มันบุฟเฟต์ต่างหาก!
แดนรกร้างเสมือนหมายเลขอีศูนย์สาม ส่วนลึกของป่ารกชัฏ
แสงตะวันส่องผ่านใบไม้ดกหนาทอดเงาลายพร้อย กลิ่นดินและใบไม้ผุอบอวลอยู่ในอากาศ
หากไม่มองกำไลคะแนนบนข้อมือที่แสดงข้อความ “เวลาที่เหลือ: 03:59:59” ก็ยากจะเชื่อว่านี่เป็นเพียงโลกเสมือนที่สร้างขึ้นจากข้อมูล
“โครกคราก——”
หลินฝานเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ท้องไส้ก็เริ่มประท้วงขึ้นมา
[กระเพาะอาหาร] เข้าร่วมกลุ่มสนทนา
[กระเพาะอาหาร]: “ถึงที่นี่จะเป็นของปลอม แต่เมื่อกี้ฉันถามสมองดูแล้ว ความรู้สึกเจ็บ สัมผัส การรับรสของที่นี่จำลองมา 100%! พูดอีกอย่างก็คือ การกินของที่นี่ แม้จะทำให้ท้องในโลกจริงอิ่มไม่ได้ แต่แก้กระหายอยากได้! ฉันจะกินเนื้อ!”