เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5 กวาดตาเลือกวิชาที่ห้องสมุด สมองหมิ่นวรยุทธ์ว่าเป็นขยะ
ในโรงอาหาร บรรยากาศราวกับถูกแช่แข็งอยู่กับที่
จ้าวหู่มองฝ่ามือที่ว่างเปล่าของตัวเอง แล้วหันไปมองหลินฝานที่ยืนห่างออกไปสองเมตร กำลังเคี้ยวโอสถด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ร่างทั้งร่างจมอยู่ในความสงสัยต่อตัวเองครั้งใหญ่
ตะกี้เกิดอะไรขึ้น? เขาเพียงรู้สึกว่าตาวาบไปหนึ่งครั้ง เหมือนมีลมกระโชกพัดผ่าน ไหแก้วในมือก็หายวับไป
“กลุ๊บ” ลูกกระเดือกหลินฝานขยับขึ้นลง กลืนโอสถโลหิตปราณระดับต้นมูลค่า 3,000 หยวนเม็ดนั้นลงคอ
[กระเพาะอาหาร]: “สบายเลย! แม้ความบริสุทธ์จะพอใช้ แต่ก็นับเป็นพลังงานเข้มข้น พลังงานสำรองฟื้นกลับมาถึง 10% แล้ว ลูกอมแบบนี้ต่อไปแนะนำให้มีเพิ่มบ่อย ๆ”
[มือขวา]: “@จ้าวหู่ เขินน่า โรคอาชีพกำเริบขึ้นมา เห็นของดีก็อดใจไม่ไหวที่จะหยิบ ครั้งหน้าจะระวัง”