ตอนที่ 471 การกลับมาและนักศึกษาใหม่

“การเดินทางสิ้นสุดลง เดินทางมาถึงจักรวาลเดิมแล้ว”

เสียงเครื่องจักรเย็นชาของเอ็น36 ก้องกังวานอยู่ในห้องควบคุมยานอวกาศที่เงียบสงัด ประกาศว่าการข้ามจักรวาลอันสั้น เร้าใจ และมหัศจรรย์ครั้งนี้ได้ปิดฉากลงในที่สุด ประสาทที่ขึงตึงของหลินหย่วนผ่อนลงในทันทีเมื่อได้ยินประโยคนี้ เขาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

แต่แรงกระแทกอย่างรุนแรงที่คาดการณ์ล่วงหน้าไว้กลับไม่เกิดขึ้นตามคาด เมื่อแสงขาวจ้าค่อย ๆ จางหายไป และหลินหย่วนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เขากลับพบว่ายานอวกาศยังคงลอยค้างอยู่ในมิติปิดสนิทอันสุญตาที่คุ้นเคยนั้น รอบด้านมีแต่ฟ้าบุพกาลมืดมิด ไม่มีดวงดาว ไม่มีแสงเงา มีเพียงความว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุด สมองของเขามีอาการวิงเวียนอย่างรุนแรง กระเพาะอาหารปั่นป่วนราวคลื่นทะเล ความรู้สึกคลื่นไส้ที่ยากจะระงับพุ่งขึ้นมาถึงลำคอ ทำให้เขาต้องยึดแผงควบคุมไว้จึงจะประคองรูปร่างให้มั่นคงได้อย่างยากลำบาก

“มนุษยชาติเอ๋ย นี่เป็นปรากฏการณ์ปกติที่เกิดจากการลดมิติ” เสียงของเอ็น36 ดังขึ้นในจังหวะที่เหมาะสม พร้อมน้ำเสียงอธิบายที่หาได้ยาก “คุณมีประสบการณ์การเปลี่ยนจากมิติสูงยิ่งกว่ามาสู่จักรวาลมิติต่ำ เปรียบเสมือนวัตถุสามมิติที่ถูกบีบอัดเข้าสู่ระนาบสองมิติอย่างฝืนบังคับ ระหว่างนั้นจะมีการถักทอพลังงานและข้อมูลใหม่ ระบบประสาทสัมผัสของคุณกำลังปรับตัวกับความต่างระดับอันรุนแรงนี้ นี่คือปฏิกิริยาทางสรีรวิทยาที่ผู้ข้ามมิติทุกคนต้องเผชิญ ไม่ต้องกังวล อีกไม่นานจะฟื้นตัว”