ตอนที่ 469 นอกขอบฟ้าเหตุการณ์

แสงขาวอันบริสุทธิ์สุดขีดนั้นไม่ได้นำพาความเจ็บปวดทรมานอย่างที่คาดการณ์ล่วงหน้าไว้มาให้ และไม่ได้นำพาความมืดมิดแห่งการทำลายล้างมาด้วย มันเพียงแค่กลืนกินความรู้สึกทั้งหมดของหลินหย่วนไปอย่างหมดจด เขารู้สึกราวกับว่าตนเองถูกโยนเข้าไปในฟ้าบุพกาลที่ไม่อาจแยกแยะทิศทาง ไม่มีรูปธรรม และไร้ซึ่งสรรพเสียง

จิตสำนึกของเขาล่องลอยอยู่ในแสงขาว มโนทัศน์เรื่องเวลากลายเป็นพร่าเลือน เขาไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใดแล้ว อาจจะเป็นชั่วพริบตา หรืออาจจะยาวนานพันล้านปี จิตสำนึกคล้ายถูกยืดขยายออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด และถูกบีบอัดในชั่วพริบตา หมุนเวียนเป็นวัฏจักรซ้ำไปซ้ำมา จนกระทั่งแม้แต่ "ตัวตน" เองก็กลายเป็นเลือนรางว่างเปล่า

ทว่า ในตอนที่เขาคิดว่าตนเองกำลังจะสลายตัวไปอย่างไร้รูปธรรมอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกสัมผัสอันประหลาดอย่างหนึ่งก็ลากเขากลับมาสู่ความเป็นจริง มันไม่ใช่ความเจ็บปวด และไม่ใช่แรงกดดัน แต่เป็นความรู้สึกมั่นคงอันละเอียดอ่อนที่แตกต่างจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง เขารู้สึกราวกับว่าตนเองพลัดตกลงมาจากท่ามกลางสัญญาณรบกวนอันสุดขีดเข้าสู่ความเงียบสงัดในทันที