ตอนที่ 444 กลับสู่อิงไซเค่อเท่อ ภาคปลาย

ยามที่เฉิงเหยียนเดินออกจากอาคารรัฐสภา แสงอาทิตย์อัสดงกำลังส่องสว่างกระทบโดมโลหะของนิวเบอร์ตัน ย้อมทั่วทั้งเมืองจนกลายเป็นสีทอง เขาทอดสายตามองหอคอยอุตสาหกรรมสูงตระหง่านในระยะไกลและเครือข่ายคมนาคมแม่เหล็กลอยค้างที่เป็นระเบียบเรียบร้อย อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจในอก—อารยธรรมนี้พัฒนาไปไกลจนทำให้ผู้คนอุทานด้วยความทึ่งอย่างแท้จริง แต่ทว่าเส้นทางเบื้องหน้ากลับยาวไกลกว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้มากนัก

ภายในห้องโถงโดมของพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งสหพันธรัฐ นักวิทยาศาสตร์ชั้นนำชาวอิงเซกต์สามร้อยชีวิตเบียดเสียดกันแน่นขนัดบนแท่นชมพิธีแบบขั้นบันได บนโครงกระดูกภายนอกของพวกเขาประดับด้วยตราสัญลักษณ์ทางวิชาการของแต่ละอาณาเขต อุปกรณ์แสดงผลเสริมประสิทธิภาพเหนือตาประกอบทั้งหมดถูกปรับเป็นความแม่นยำสูงสุด ในอากาศอบอวลไปด้วยข้อมูลฟีโรโมนแห่งความตึงเครียด ดั่งชั้นหมอกควันที่มองไม่เห็นลอยค้างอยู่เหนือห้องโถง

เฉิงเหยียนยืนอยู่ใจกลางพื้นที่จัดแสดง กวาดสายตามองเหล่าชนชั้นนำทางวิชาการแห่งอารยธรรมอิงไซเค่อเท่อเหล่านี้ เขาสามารถมองเห็นหนวดของนักวิชาการอาวุโสหลายท่านในแถวหน้าสั่นเทาอย่างไม่เป็นจังหวะได้อย่างชัดเจน—นั่นคือการแสดงออกของการรั่วไหลของข้อมูลฟีโรโมนที่พวกเขาไม่อาจการควบคุมได้ทั้งหมด ด้านหลังพวกเขา ตาประกอบของเหล่านักวิจัยรุ่นเยาว์ต่างปรับโฟกัสอย่างต่อเนื่อง ราวกับเป็นห่วงว่าจะพลาดรายละเอียดใดไปแม้แต่ข้อเดียว