กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ปลายนิ้วของหลินหานลอยค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์โฮโลแกรมเป็นเวลา 0.3 วินาที กระแสข้อมูลสามชุดถักทอเป็นตาข่ายอยู่ตรงหน้าเธอ—ด้านซ้ายคือบันทึกการทะลุผ่านรูหนอนของยานอวกาศทั้งหมดที่กองยานสงครามภายนอกส่งกลับมาเมื่อหกวันก่อน ด้านขวาคือตำราภาพความผันผวนควอนตัมที่ตรวจวัดแบบเวลาจริงจากวงแหวนแม่เหล็ก AZX-179 ส่วนที่ลอยค้างอยู่ตรงกึ่งกลางพอดี คือสมการแกนกลางของทฤษฎีสนามรวมเป็นหนึ่งของโจวหยวนซาน
"บีบอัดมาตราส่วนเวลาลงไปถึงระดับเฟมโตวินาที" เธอเอ่ยกับสมาชิก AI ของกลุ่มทดลอง ภาพโฮโลแกรมประกอบรวมขึ้นใหม่ทันที เส้นโค้งความผันผวนสามเส้นที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกัน พลันปรากฏยอดการสั่นพ้องที่สอดคล้องตรงกันอย่างสมบูรณ์ในช่วงความถี่ 1.4×10 ยกกำลัง 15 เฮิรตซ์ ความถี่นี้สูงกว่าแสงที่ตามองเห็นถึงห้าอันดับขนาด แต่กลับตกอยู่ในช่วงความไวของกลไกการรักษาเสถียรภาพด้วยตัวเองของวงแหวนแม่เหล็กพอดี
สภาพแวดล้อมอุณหภูมิต่ำของห้องทดลองทำให้หมอกบางสีขาวจากลมหายใจของหลินหานจับตัวแข็งเป็นฝ้าบนแก้ว เธอถูนิ้วมือตามจิตสำนึก แล้วเรียกดูบันทึกการสอนด้วยภาพโฮโลแกรมของโจวหยวนซานเมื่อสัปดาห์ก่อน ภาพเสมือนของนักวิทยาศาสตร์อาวุโสกำลังอนุพัทธ์พจน์แก้ไขปรับปรุงของเทนเซอร์ความโค้งมิติกาลเวลา "...เมื่อความเข้มสนามแม่เหล็กไฟฟ้าแตะถึงระดับ 10 ยกกำลัง 15 เทสลา เทนเซอร์ความโค้งรีมันน์ของมิติกาลเวลาเฉพาะที่จะปรากฏพจน์เชื่อมพิเศษขึ้นมา..."