กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
นับตั้งแต่กองยานมนุษย์เริ่มปฏิบัติการทางวิศวกรรมในเมฆดวงดาว IC-1101 ก็ล่วงเลยไปครบหนึ่งปีเต็มแล้ว ยานแม่อุตสาหกรรมระดับดาวเคราะห์ 12 ลำนำขบวนยานวิศวกรรมประเภทต่างๆ กว่า 300 ลำ รุดหน้าไปในเมฆดวงดาวอย่างมั่นคง บัดนี้ ขอบเขตการขยับของมนุษยชาติปกคลุมพื้นที่กว้างใหญ่ถึง 3 ปีแสง และได้สร้างลานราบเก็บรวบรวม 18 แห่งกับสถานีทำเหมือง 35 แห่งขึ้นมา
วันนี้ ขณะที่ทีมก่อสร้างหมายเลขกำกับ E-7 เดินทางมาถึงชายขอบเขตดาว NGC-147 ก็ได้เริ่มดำเนินการสแกนแผนที่ดวงดาวทุกย่านความถี่ตามปกติ แผงตรวจจับของยานวิศวกรรม "คูคุลคาน" ซึ่งตั้งชื่อตามเทพแห่งการค้าและสายลมในตำนานมายาทยอยเปิดทำงาน วิธีการตรวจจับจากแหล่งข้อมูลหลากหลายที่ติดตั้งไว้เปรียบเสมือนตาข่ายยักษ์ไร้รูปที่ทอดลงสู่ห้วงดาวที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้
"สัญญาณเตือนภัย! พื้นที่ NGC-147-9D การสแกนพบความผันผวนของมิติความผิดปกติและยานอวกาศที่ไม่คุ้นเคย!"
เสียงตะโกนของหลินอวี่ดังขึ้นในช่องสัญญาณการสื่อสาร ทำลายความสงบของงานประจำวันลง ในฐานะต้นหนระบบนำทางเอกของยาน "ผานกู่" และอดีตวิศวกรระดับสูงของสำนักทำแผนที่ระหว่างดวงดาว หลินอวี่มีความระแวดระวังต่อความผิดปกติของมิติอย่างเข้าขั้นหมกมุ่น วิศวกรวัย 1,120 ปีที่ยังคงรูปลักษณ์ของหญิงสาววัย 20 ปีผู้นี้ กำลังจ้องมองค่าที่อ่านได้ของมิติอันบิดเบี้ยวบนหน้าจอเขม็ง ผมหางม้าสีดำแกว่งไหวเบาๆ ตามการเคลื่อนไหวอันถี่กระชั้นของเธอ