เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ตอนที่เถี่ยติ้งตื่นคืนสติขึ้นมาอีกครั้ง เขาพบว่าตนเองกำลังนอนอยู่ภายในห้องสีขาวห้องหนึ่ง ซึ่งแตกต่างจากสภาพแวดล้อมที่มืดสลัวและคับแคบของที่หลบภัย และไม่เหมือนกับบ้านเรือนราษฎรธรรมดาของค่ายพักชั่วคราวเช่นกัน
จุดที่เขาอยู่นั้นเป็นห้องสีขาวอันสว่างไสว ดูเหมือนว่าเขาจะเคยเห็นห้องที่คล้ายคลึงกันนี้ที่ไหนมาก่อน ทว่าสมองที่เพิ่งตื่นคืนสติของเขากลับทำให้ยังนึกไม่ออกชั่วขณะว่าคือที่ใดกันแน่
เขาจำได้อย่างชัดเจนว่าก่อนหน้านี้พวกเขาเพิ่งจะช่วยพวกประแจเข็นรถออกจากโคลนตม แต่ผลลัพธ์คือมีกระแสลับสายหนึ่งกระแทกซัดเข้ามา รถบรรทุกที่เขาและกระดุมอยู่ถูกซัดจนพลิกคว่ำในชั่วพริบตา เขาทำได้เพียงสั่งความไม่กี่ประโยคกับประแจ ยานพาหนะของพวกเขาก็พลิกคว่ำจมลงไปในแม่น้ำสายนั้นตามกระแสลับ
ความรู้สึกบ้านหมุนเคว้งคว้าง น้ำในแม่น้ำที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้งจากทุกสารทิศ เสียงร้องอุทานของกระดุม นี่คือทั้งหมดที่เขาจำได้ก่อนจะสูญเสียจิตสำนึกไป