ตอนที่ 166 ล่มสลายและคลุ้มคลั่ง

นี่คือไวรัสอันตรายชนิดหนึ่งที่มนุษยชาติไม่เคยพบเห็นมาก่อน มนุษย์ไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการถึงไวรัสที่ติดต่อได้ง่ายอย่างยิ่งและร้ายแรงถึงชีวิตอย่างยิ่งเช่นนี้

ฉู่จื่อหานเริ่มมีอาการเลือดออกภายในและผิวหนังเน่าเปื่อยแล้ว หญิงสาวที่เดิมทีสะสวยคนนี้ในยามนี้กลับมองไม่ออกถึงเค้าโครงเดิมอย่างสิ้นเชิง ใช้เวลาเพียง 20 นาที ผมของเธอก็หลุดลอก ทั่วร่างไหลเยิ้มไปด้วยหนอง ผิวหนังฉีกขาดกระจัดกระจายจากการแตกออกของตุ่มพอง

ในเวลานี้ เธอตกอยู่ในสถานะจิตสำนึกเลือนรางไปแล้ว ริมฝีปากยังคงส่งเสียง “อวี่เซวียน... เจ็บ... เจ็บ...” ออกมาอย่างไร้จิตสำนึก

จางอวี่เซวียนคว้าขอบเตียงพยาบาลไว้อย่างหมดหนทาง อยากจะกุมมือของคู่ชีวิตตนเองไว้ แต่ก็กลัวว่าจะไปสัมผัสถูกบาดแผลที่ไม่มีผิวหนังที่สมบูรณ์เหลืออยู่ของเธอ ทำได้เพียงร้องไห้อ้อนวอนให้เจ้าหน้าที่รักษาข้างกายช่วยคิดหาทาง

ในขณะเดียวกัน รายงานผลตรวจของสมาชิกรวมถึงเจ้าหน้าที่ปฏิบัติงานสองคนที่ติดตามทีมการแพทย์มาที่นี่ก็ออกมาแล้ว