ตอนที่ 164 การแพร่ระบาดครั้งใหญ่

เจ้าหน้าที่ปฏิบัติงานที่เริ่มป่วยรายนั้นเวลานี้ใบหน้ามืดสนิทไปหมดแล้ว ตั้งแต่ใบหน้าลามลงไปจนถึงใต้ลำคอล้วนมองเห็นตุ่มพองจำนวนมากที่บวมพองจนขึ้นเงา บางส่วนเริ่มแตกออกและมีของเหลวไหลเยิ้ม

สมาชิกหน่วยแพทย์สองคนที่ดูแลเขาจนปัญญา ได้แต่เบิกตากว้างมองดูอาการป่วยของเขาทรุดลงไปเรื่อย ๆ

ตุ่มพองบนร่างกายของคนผู้นี้ผุดพองขึ้นมาและแตกออกด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า จากนั้นเมื่อตุ่มพองที่แตกไหลหนองออกมาจนแห้งแล้วก็กลายเป็นผิวหนังเนื้อตาย เผยให้เห็นกล้ามเนื้อสีแดงสดใต้ผิวหนัง

ไม่เพียงเท่านั้น เส้นผมและคิ้วของเขาในเวลานี้ก็เริ่มหลุดลอก จิตสำนึกเริ่มเลือนรางสับสน ในปากส่งเสียงร้อง "อ๊า อ๊า อ๊า" ออกมาอย่างอ่อนแอ

ชั่วครู่เดียวทั้งร่างของเขาก็แทบดูไม่ออกว่าเป็นมนุษย์ จมูกและดวงตาพร่าเลือนรวมกันเป็นก้อนเดียวเนื่องจากผิวหนังเนื้อตายปริมาณมหาศาล ผิวหนังหลุดลอกเป็นวงกว้าง ดูราวกับถูกไฟไหม้สาหัสอย่างยิ่ง