ตอนที่ 20 ชาวแห่งห้วงดาว

“ถ้าอย่างนั้น ตามที่คุณพูด พวกคุณคือกลุ่มสิ่งมีชีวิตที่มาจากท้องฟ้า โอ้ ไม่สิ มาจากส่วนลึกของห้วงดาวงั้นหรือครับ? ถ้าเช่นนั้นผมจะเรียกพวกคุณว่าชาวแห่งห้วงดาวได้ไหมครับ?” อัน ไคแมน นั่งอยู่บนโซฟาเอ่ยถาม เวลานี้เขาแต่งกายเรียบร้อย ฟื้นตัวสู่กิริยาท่าทางที่ชนชั้นสูงพึงมีกลับคืนมา มองไม่เห็นร่องรอยของการได้รับบาดเจ็บใดๆ เลยแม้แต่น้อย ต้องรู้ไว้ด้วยว่าเมื่อสองวันก่อนเขาเพิ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงขั้นทะลุผ่านช่องอก ซ้ำยังขาหักไปข้างหนึ่ง หากอยู่ในตระกูลไคแมน อาการบาดเจ็บสาหัสระดับนี้อย่าว่าแต่จะรักษาให้หายดีได้ในเวลาสั้นๆ ขนาดนี้หรือไม่เลย แม้แต่จะรอดชีวิตลงไปได้หรือเปล่ายังต้องตั้งเครื่องหมายคำถาม

“พวกเราเรียกว่ามนุษยชาติ มะ~นุษย์~ มาจากดวงดาวดวงหนึ่งที่ชื่อว่าโลกในกาแล็กซีทางช้างเผือกอันไกลโพ้น มาจากส่วนลึกของห้วงดาว... แต่ถ้าคุณจะมีความเข้าใจแบบนั้น... มันก็ไม่ได้ผิดอะไรหรอกครับ” ถังเซิ่งก็นั่งอยู่บนโซฟาเช่นกัน เขากำลังถือแก้วกาแฟเป่าลมพลางเชิดคางขึ้น ชี้ไปยังกาแฟอีกสองแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชาแล้วถามว่า “พวกคุณไม่ลองชิมนี่ดูหน่อยหรือครับ? นี่เป็นเครื่องดื่มกระตุ้นความสดชื่นยอดนิยมที่สุดของมนุษยชาติเราเลยนะ”

“เอ่อ... ขอบคุณมากครับ แต่ต้องขออภัยด้วย สำหรับพวกคุณแล้วนี่อาจจะเป็นของอร่อย แต่พวกเราไม่อาจยอมรับรสชาตินี้ได้จริงๆ ครับ” อัน ไคแมน มองดูเครื่องดื่มที่ส่งกลิ่นประหลาดแก้วนั้นบนโต๊ะน้ำชา พลางหันไปมองลี่อันนาที่อยู่ด้านข้างแล้วเอ่ยขึ้น