ตอนที่ 17 เทวทูตจุติ

“ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ได้โปรดช่วยพวกเราด้วยเถิด…” เสียงอันแผ่วเบาและสั่นเทาของลี่อันนาดังแว่วมาจากข้างหู อัน ไคแมนออกแรงพยุงร่างขึ้นอย่างยากลำบากแล้ววางมือลงบนไหล่ของเธอ เขาจ้องเขม็งไปยังเหล่าผู้ไล่ล่าที่กำลังพุ่งเข้ามา ในวินาทีนี้ ความอัปยศในฐานะชนชั้นสูงที่ต้องให้ผู้หญิงมาคอยปกป้อง ความเสียใจต่อความประมาทเลินเล่อของตนจนพาตัวมาตกอยู่ในอันตราย อารมณ์ด้านลบสารพัดต่างพวยพุ่งขึ้นมาในใจพร้อมกัน

หอกยาวในมือของหัวหน้าผู้ไล่ล่าผู้นั้นยกชูขึ้นสูงแล้ว ปลายหอกสั่นไหวขึ้นลงตามจังหวะการวิ่งของแมลงคำรามแหบพร่า เพียงรุกคืบเข้ามาอีก 20 กว่าเมตรก็สามารถแทงเข้าใส่พวกเขาได้แล้ว ทันใดนั้น ประกายแสงสายหนึ่งพลันวาบผ่านปลายหอก นั่นคือแสงสะท้อนจากดวงอาทิตย์ ค่ำคืนผ่านพ้น ท้องฟ้าสว่างแล้ว

เมื่อแสงอาทิตย์แรกของเช้าตรู่ส่องทะลุผ่านป่าทึบที่ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ลงมายังพื้นดิน การไล่ล่านี้ก็ดำเนินล่วงเลยมาตลอดทั้งคืน องค์ชายอัน ไคแมน หนึ่งในชนชั้นสูงผู้ทรงเกียรติที่สุดแห่งจักรวรรดิ ผู้สืบทอดลำดับแรกของตระกูลไคแมน บุตรชายคนที่สิบสามของแกรนด์ดยุกไคแมน กำลังเผชิญกับวิกฤตครั้งใหญ่หลวงที่สุดในชีวิตของเขา

“หวึ่ง~~ แปะ แปะ แปะ…”

เสียงอันผิดแปลกระลอกหนึ่งพลันดังขึ้นจากด้านหลังของคนทั้ง 2 หัวหน้าผู้ไล่ล่าที่เดิมทีกำลังควบทะยานอยู่รีบดึงบังเหียนให้ตึงทันที แมลงคำรามแหบพร่าตัวนั้นถูกควบคุมจึงหยุดลงอย่างกะทันหัน ทว่าด้วยแรงเฉื่อยที่หยุดเท้าไม่ทันจึงยังคงไถลพุ่งไปข้างหน้าอีกหลายก้าว