ตอนที่ 10 ตกลงมา

จักรวาลกว้างใหญ่ไพศาลไร้ที่สิ้นสุด ท่ามกลางห้วงดาวอันพร่างพรายนี้ มีทั้งชีวิตนับไม่ถ้วนที่กำลังถือกำเนิดและความพินาศ ทั้งยังมีอารยธรรมนับไม่ถ้วนที่กำลังผงาดขึ้นและเสื่อมถอยลง ในจักรวาลอันเวิ้งว้าง กองยานส่วนที่เหลือของอารยธรรมมนุษยชาติกองหนึ่งที่พลัดหลงเข้าไปในส่วนลึกของห้วงดาวเนื่องจากอุบัติเหตุ—กองยานคุนหลุน กำลังอยู่ระหว่างการเดินทางเพื่อค้นหาหนทางหวนคืนสู่อ้อมกอดของอารยธรรมแม่ของตน

นับตั้งแต่กองยานคุนหลุนเดินทางมาถึงดาวนั่วซือเท่อจนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปแล้ว 5 ปี ด้วยการที่มนุษยชาติค่อย ๆ เริ่มปฏิบัติการสำรวจซากโบราณสถานของอารยธรรมนั่วซือเท่อ รวมถึงการทำเหมืองทรัพยากรและแหล่งพลังงานในระบบกาแล็กซีนั่วซือเท่อ กองยานคุนหลุนจึงซ่อมแซมและเติมเสบียงตามอัตราการจัดกำลังของทั้งกองยานจนเสร็จสิ้นภารกิจได้ภายในเวลาสั้น ๆ เพียงสามปี นี่ไม่เพียงต้องยกความดีความชอบให้กับการออกแบบแบบโมดูลของยานอวกาศมนุษย์ และการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีการพิมพ์สามมิติแบบอเนกประสงค์ขนาดใหญ่ (เทคโนโลยีการพิมพ์สามมิติรุ่นใหม่ชนิดหนึ่งที่สามารถพิมพ์วัสดุใช้บ่อยต่าง ๆ ออกมาเป็นชุดชิ้นส่วนแบบโมดูลได้โดยตรง) เท่านั้น แต่ยังมีแหล่งที่มาจากผลของการเรียนรู้และประยุกต์ใช้เทคโนโลยีหุ่นยนต์อัตโนมัติ เทคโนโลยีวัสดุใหม่ รวมถึงเทคโนโลยีอื่น ๆ ที่หลงเหลือจากอดีตของอารยธรรมนั่วซือเท่อในระดับสูงอีกด้วย