กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 184 ก้าวเท้าเข้าย่านสลัม สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าโดนดักหน้า
หลังจากหาวหวอดๆ ไปนับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดเหลียงจิงโม่ก็ทำงานเสร็จเสียที
จู้หยุนเหอไม่รู้เลยว่าความจริงแล้วงานไม่มีวันทำเสร็จหรอก
ถ้าไม่ใช่เพราะมีเขารออยู่ตรงนี้ คืนนี้เหลียงจิงโม่คงไม่คิดจะกลับบ้าน คงนั่งปั่นงานจนกว่าจะฝืนไม่ไหวแล้วฟุบหลับคาโต๊ะไปเลย
"ไปกันเถอะ"
จู้หยุนเหอขยี้ตา แล้วยื่นมือออกไป
เหลียงจิงโม่ยิ้มอย่างจนใจ กอดเขาเบาๆ ด้วยความสงสาร "ที่รัก กลับบ้านกัน"
"อืม..."
จู้หยุนเหอเดินจูงมือเหลียงจิงโม่เดินออกมา ด้านนอกไม่มีพนักงานเหลืออยู่แล้ว ทั้งบริษัทว่างเปล่าเปิดไฟทิ้งไว้เพียงดวงเดียว