กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 97 เหอเหอ จูบหน่อยสิ...
น้ำเสียงของเหลียงจิงโม่เย็นชาไร้ความรู้สึก “ขอบใจ”
มู่หรูเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าไปไม่ถึงดวงตา
“นี่เป็นเชือกข้อมือของเพื่อนร่วมชั้นจู้ เพื่อนร่วมชั้นจู้ไม่ต้องเกรงใจนะครับ”
มู่หรูเฟิงหยิบมือถือขึ้นมา เปิดคิวอาร์โค้ดให้ดู “เพื่อนร่วมชั้นจู้ แอดเพื่อนกันไว้หน่อยไหมครับ? ผมอุตส่าห์เดินขึ้นบันไดมาตั้งไกล”
“นายพักอยู่ชั้นไหน?”
“ชั้นสองครับ”
จู้หยุนเหอรู้สึกเกรงใจขึ้นมาทันที “ลำบากนายต้องเดินขึ้นมาตั้งไกล เอาอย่างนี้ไหม ฉันเลี้ยงชานมไข่มุกตอบแทน นายบอกเลขห้องมาสิ เดี๋ยวฉันสั่งเดลิเวอรีไปให้”
“เพื่อนร่วมชั้นจู้ ไม่ต้องเกรงใจผมขนาดนั้นหรอกครับ”