กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 80 ผิงไฟ... และความรู้สึกที่เกินเลย
จู้หยุนเหอนึกว่าเขาเจ็บแผล จึงทั้งปลอบทั้งโทษตัวเองไม่หยุด "เป็นเพราะฉันเอง ทั้งที่รู้ว่านายมองไม่เห็น ฉันควรจะเป็นคนเหลาไม้เองแท้ๆ"
จู้หยุนเหอเอื้อมมือไปจะหยิบมีดพก "มา เดี๋ยวฉันทำเอง"
"ไม่ต้อง" เสียงของเหลียงจิงโม่แหบพร่ายิ่งกว่าเทปคาสเซ็ตที่ยืดยาน "ฉันทำเอง นายทำไม่เป็น เดี๋ยวจะยิ่งบาดมือเอาเปล่าๆ"
ถึงเธอจะมือไม้ซุ่มซ่ามก็เถอะ แต่ยังไงก็ยังดีกว่าคนตาบอดอย่างเขานั่นแหละ "ให้ฉันทำเถอะน่า"
"อย่าดื้อ——"
น้ำเสียงทุ้มต่ำ แหบพร่า และแฝงความอดกลั้นอย่างแสนเสน่ห์ ทำเอาคนฟังหูแทบละลาย คำพูดธรรมดาๆ แบบนี้ พอหลุดออกมาจากปากของเหลียงจิงโม่ ทำไมมันถึงได้น่าฟังชวนใจสั่นขนาดนี้นะ...