เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 85 องค์ชายร่วมไว้อาลัย
ยามจื่อ ทุกสรรพเสียงเงียบงัน มีเพียงลมหนาวที่พัดคำราม
เซียวจิ่นหลีพักสายตาไปหลายชั่วยาม แม้ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ แต่ก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นบ้าง จึงกลับมายังศาลวิญญาณอีกครั้ง นางเห็นมารดาหลัวซื่อ อาสะใภ้หลายท่าน และพระชายาเสียนอ๋องผู้เป็นท่านอา ยังคงฝืนประคองกายเฝ้าศพอยู่ สีหน้าของทุกคนล้วนฉายความเหนื่อยล้าอย่างหนัก
“ท่านแม่ ท่านอา อาสะใภ้ทุกท่าน” เซียวจิ่นหลีก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงหนักแน่นจนไม่อาจปฏิเสธ “ดึกมากแล้ว พวกท่านรีบกลับไปพักเถิด ที่นี่ปล่อยให้ข้าจัดการเอง”
หลัวซื่อมองบุตรสาวอย่างกังวล “หลีเอ๋อร์ เจ้าเพิ่งได้นอนไปนานเท่าไรเอง…”
“ข้าดีขึ้นมากแล้ว” เซียวจิ่นหลีเอ่ยขัดมารดา พลางประคองนางขึ้น “หากพวกท่านล้มป่วยกันหมด พรุ่งนี้ใครจะเป็นคนจัดการเรื่องต่าง ๆ? ฟังข้าเถิด กลับไปนอนพักสักหน่อย พอฟ้าสางค่อยมาเปลี่ยนเวรกับข้า”