กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 71 ถอยเพื่อรุก ฝากสิ่งหนึ่งไว้เป็นที่ระลึก
เซียวจิ่นหลีสูดหายใจลึก นางรู้ว่าตอนนี้จะใช้ไม้แข็งไม่ได้เด็ดขาด จึงส่งสัญญาณให้มารดาใจเย็นไว้ก่อน แล้วเดินไปข้างกายซุนเมี่ยวอี๋ คล้องแขนนางเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนและแผ่วช้าอย่างที่สุด เปี่ยมด้วยความระมัดระวัง “พี่เมี่ยวอี๋ พวกเราเข้าใจความตั้งใจของเจ้าแล้ว หากพี่ชายรู้จากปรโลก เขาก็คงซาบซึ้งใจยิ่งนัก”
นางเว้นจังหวะ มองสีหน้าของซุนเมี่ยวอี๋ ก่อนกล่าวเสียงนุ่มต่อ “เจ้าเห็นเช่นนี้ดีหรือไม่ วันนี้พวกเราคืนเทียบวันเดือนปีเกิดเพื่อการสมรสกันก่อน ให้เป็นไปตามธรรมเนียม และให้คนภายนอกรู้ว่าเจ้าเป็นอิสระแล้ว จะได้ไม่ต้องถูกคนที่ไม่รู้ความจริงนินทาลับหลังอย่างไม่เป็นธรรม”