เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 66 ญาติสนิทฝ่ายท่านตามาถึง
ยามเช้า ภายในเรือนหลิวหลียังมีไอเย็นจากค่ำคืนหลงเหลืออยู่
เซียวจิ่นหลีถอดเสื้อออกครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นบาดแผลที่ยังมีเนื้อใหม่สีชมพูขึ้นมาอย่างน่าหวาดเสียว ชุนเถาใช้สากหยกแตะยาขี้ผึ้งเย็นอย่างระมัดระวัง แล้วค่อย ๆ ทาลงบนแผลทีละน้อย มือเบาราวกับกลัวจะรบกวนสิ่งใดเข้า
“คุณหนู ยานี้ช่างวิเศษจริง ๆ รอยแผลเป็นจางลงมากแล้วเจ้าค่ะ” ชุนเถาพูดเสียงเบา พยายามเบี่ยงเบนความสนใจของเจ้านาย
เซียวจิ่นหลีหลับตาพักผ่อน เมื่อได้ยินก็เพียงส่งเสียง “อืม” เบา ๆ ชาติก่อนนางเคยได้รับบาดเจ็บหนักกว่านี้ ความเจ็บปวดเพียงเท่านี้ เมื่อเทียบกับความปวดร้าวใจจากครอบครัวล่มสลายและคนในครอบครัวต้องตายแล้ว นับว่าเล็กน้อยยิ่ง
ในตอนนั้นเอง เสียงของแม่นมจ้าวก็ดังมาจากด้านนอก ฟังดูเร่งร้อนอยู่บ้างแต่พยายามลดเสียงไว้ “คุณหนู หมัวมัวโจวที่อยู่ข้างกายฮูหยินมาเจ้าค่ะ บอกว่ามีเรื่องสำคัญ”