เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46 ส่งยา
หลัวซื่อยืนอยู่ด้านข้าง มองดูบาดแผลฉกรรจ์บนแผ่นหลังของบุตรี ค่อย ๆ เผยให้เห็นชัดขึ้นภายใต้ฝีมืออันชำนาญของซุนเมี่ยวอี๋—แม้เนื้อหนังยังปริแตก แต่สิ่งแปลกปลอมที่ฝังลึกก็ถูกนำออกหมดแล้ว
ภาพบาดแผลชวนสยดสยองบีบหัวใจนางราวกับถูกมีดกรีด ทว่านางกลับช่วยอะไรไม่ได้เลย ทุกครั้งที่ซุนเมี่ยวอี๋ดึงเศษผ้าเปื้อนเลือดออกมาชิ้นหนึ่ง หัวใจนางก็พลันเจ็บแปลบตามไปด้วย
เวลาราวกับยืดยาวออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ทุกลมหายใจล้วนเป็นความทรมาน
หลัวซื่อมองหยาดเหงื่อเม็ดเล็กที่ผุดขึ้นตรงขมับของซุนเมี่ยวอี๋ มองแขนของนางที่สั่นน้อย ๆ เพราะคงท่าเดิมเป็นเวลานาน แล้วมองออกไปยังราตรีมืดมิดกับพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ…ความอับจนหนทางและร้อนใจอย่างหนักถาโถมขึ้นมาในใจ หลีเอ๋อร์ต้องได้รับการดูแลอย่างดีที่สุด ส่วนเด็กคนนี้อย่างเมี่ยวอี๋ก็ต้องพักผ่อนและเติมเรี่ยวแรงเช่นกัน