เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 18 ช่วยเหลืออีกครั้ง
“พี่สาวลูกพี่ลูกน้อง!” มู่หรงเช่อวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น “คนผู้นั้นเป็นใครหรือ? ลึกลับเสียจริง!”
จิ่นซูก็เข้ามาใกล้ ดวงตาเป็นประกาย “พี่หญิง เขาเป็นจอมยุทธ์ที่ช่วยท่านไว้ที่หุบผาอินทรีร่วงหรือ?”
เซียวจิ่นหลีไม่ได้ตอบ เพียงกำป้ายหยกในมือแน่น ผิวหยกแนบอยู่กับฝ่ามือ สัมผัสเย็นบางเบาช่วยให้นางสงบลงเล็กน้อย นางส่ายหน้า “กลับจวนก่อน”
แสงจันทร์สาดลงบนถนนว่างเปล่า เสียงฝีเท้าของทั้งสามชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางความเงียบ มู่หรงเช่อที่ปกติพูดไม่หยุดกลับเงียบผิดปกติ คอยลอบมองใบหน้าด้านข้างของเซียวจิ่นหลีที่กำลังครุ่นคิด อยากพูดแต่ก็หยุดไว้
จิ่นซูก็เดินตามพี่สาวอย่างว่าง่าย มือเล็กกำชายแขนเสื้อของนางแน่น ราวกับกลัวว่านางจะหายไปในทันใด
ความคิดของเซียวจิ่นหลียังคงติดอยู่กับชายที่เรียกตนเองว่า “ฉู่หยุนโม่”