เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1 ฝันสะดุ้งคืนวิญญาณ
เสียงไม้เคาะบอกยามสามยามดังราวกับทุบแสงจันทร์ให้แตกกระจาย เซียวจิ่นหลีพลันลืมตาขึ้นในผ้าห่มปักลาย กลิ่นคาวหวานของโลหิตในฝันยังติดค้างอยู่ในลำคอ ทว่าปลายนิ้วกลับสัมผัสลายดอกบัวเคียงคู่เนื้อนุ่มบนหมอนปักนุ่มนิ่ม นอกม่านแพรสีชาด เงาเทียนไหววูบ สะท้อนบนชั้นวางของโบราณและรูปสลักปี้เซียะหยกเขียวตัวนั้น—เป็นของที่ท่านย่ามอบให้ในปีที่นางเข้าพิธีปักปิ่น
“นี่คือ...”
นางหอบหายใจถี่ หน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง ราวกับยังสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดทั่วร่าง เหงื่อเย็นไหลจากขมับ ซึมเปียกปอยผมข้างหู เบื้องหน้าคือเพดานม่านแพรสีเขียวที่คุ้นเคย ปักลายดอกบัวพันกิ่ง เงามืดจากหน่วยเงาทมิฬทอดไหวไปมาตามแสงเทียน
ที่นี่ไม่ใช่เรือนผุพังหลังนั้น ที่นี่คือ...ห้องหอของนางหรือ?
“คุณหนู? ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?” ประตูไม้แกะสลักถูกผลักเปิดเบา ๆ ใบหน้ากลมมนโผล่เข้ามา
รูม่านตาของเซียวจิ่นหลีหดเล็กลงฉับพลัน
“ชุน...เถา?”