เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 142 กฎเกณฑ์สังสารวัฏ บรรพชนยมโลกขวางมรรคา
“หลังสิ่งมีชีวิตตายลงและกลายเป็นดวงจิตไร้ร่าง พวกเขาก็ยังนับเป็นสิ่งมีชีวิตแห่งโลกบุพกาลประเภทหนึ่ง ทว่าท้ายที่สุดพวกเขาล้วนต้องดับสูญ ความหมายของการดำรงอยู่คือสิ่งใดกันแน่?
ข้าครุ่นคิดอย่างหนักอยู่นาน จึงรู้สึกเลือนรางว่ามรรคาสวรรค์แห่งโลกบุพกาลยังขาดบางสิ่ง และยังมีมรรคาหนึ่งที่มิได้ก่อรูปขึ้นอย่างสมบูรณ์
หากสามารถมอบสถานที่พักพิงแก่ดวงจิตไร้ร่างเหล่านี้ได้ เช่นนั้นก็จะเติมเต็มมรรคาสวรรค์ได้”
สีหน้าของโฮ่วถูชะงักค้าง ฐานจิตพลันตกอยู่ในสภาวะว่างเปล่าอันบริสุทธิ์
วาจาของหลิ่วหมิงประหนึ่งการถ่ายทอดพลังจากยอดวิถี ทำให้นางตื่นรู้โดยสมบูรณ์ กลิ่นอายมรรคลึกล้ำไร้สิ้นสุดปกคลุมทั่วร่างของนาง จนดูศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์ไร้มลทิน