เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 119 ชี้แนะหยวนซื่อ ย้ายยอดเขาซ่างชิง
หลิ่วหมิงส่ายศีรษะ มิได้รับผลกระทบแม้เพียงเศษเสี้ยวจากแรงกดดันของอริยะ
“น่าเสียดาย…หากเขาอยู่ที่นี่ เกรงว่าคงถูกข้าสังหารคาที่ไปแล้ว!”
บัดนี้ตบะของสิบสองเซียนทองแห่งลัทธิฉ่านยังต่ำต้อยเกินไป เทียนจุนหยวนซื่อจึงทำได้เพียงเริ่มเทศนาตั้งแต่พื้นฐานการบำเพ็ญ
ส่วนนักพรตหรานเติงนั้นเป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับกึ่งอริยะแล้ว ปกติย่อมมิได้พำนักอยู่บนภูเขาคุนหลุนตลอดเวลา
ในแววตาของหยวนซื่อมีสุริยันจันทราและทางช้างเผือกหมุนเวียนอยู่ ความกระจ่างแจ้งสายหนึ่งพาดผ่าน อริยพลังอันบ้าคลั่งภายนอกภูเขาคุนหลุนพลันสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“วันนั้นนักพรตผู้น้อยก่อตั้งลัทธิฉ่าน เขาเป็นผู้ร่วมฟังธรรมในตำหนักนภาม่วงเช่นเดียวกับข้า จึงมาสวามิภักดิ์ ข้าย่อมมิอาจหักหน้าเขาได้”
หลิ่วหมิงกล่าวว่า “ข้ากับหรานเติงผู้นั้นมีกรรมต่อกันอยู่เรื่องหนึ่ง