เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 ไท่ซ่างเหล่าจื่อสถาปนาลัทธิมนุษย์ หลิ่วหมิงแบ่งสรรโชคชะตา
หลิ่วหมิงและไท่ซ่างเหล่าจื่อเดินเท้าลงจากภูเขาคุนหลุน
เมื่อมาถึงระดับเช่นไท่ซ่างเหล่าจื่อ การบรรลุเป็นอริยะจำต้องอาศัยความหยั่งรู้และวาสนา บางทีเพียงความกระจ่างแจ้งวาบหนึ่ง ก็อาจพิสูจน์มรรคปฐมกาลได้แล้ว
หลิ่วหมิงมิได้ปริปากบ่นแม้แต่น้อย กล่าวตามตรง การได้ท่องเที่ยวชมขุนเขาสายน้ำมากมายในยุคบุพกาลเช่นนี้ นับเป็นเรื่องรื่นรมย์ประการหนึ่ง
ทั้งสองจึงเดินทางไปยังถิ่นพำนักของเผ่ามนุษย์เช่นนี้เอง ราวกับมนุษย์ปุถุชนธรรมดา
หลังจากเผ่ามนุษย์พัฒนามาหลายปี จำนวนประชากรก็เพิ่มขึ้นถึงหลายพันล้านคนอันน่าตื่นตะลึง
ชายฝั่งทะเลตะวันออกเดิมไม่เพียงพอให้เผ่ามนุษย์ขยายตัวอีกต่อไปแล้ว มนุษย์บางส่วนจึงเริ่มกระจายเข้าสู่ภายในยุคบุพกาล